Gedichten

Stichting Lesley en Sven Boerebach

Lesley                                                                           Sven




s avonds in het donker

dan kijk ik naar de maan


dan zie ik tussen alle sterren

jullie sterretjes staan


het zijn de allermooiste

ze geven het mooiste licht


en als ik heel goed kijk

dan zie ik jullie gezicht


ik fluister dan naar boven

hoeveel ik jullie mis


mijn liefdes van mijn leven

ook als het donker is



Ik hou van jullie!


Vier jaren, de tijd is voorbijgevlogen

Vier jaren, de tijd heeft stilgestaan


Vier jaren, ’t is als gisteren

Vier jaren, vol ongeloof, pijn en verdriet


Vier jaren, het gevoel van eenzaamheid

Vier jaren, veel steun en toch zo alleen


Vier jaren, je volzuigend met herinneringen

Vier jaren, zonder kroelen, kussen en zeggen

“Ik hou van jullie”


Maar in gedachten heb ik deze woorden het afgelopen

vier jaar al een miljoen keer tegen jullie gezegd


NU?


Leeg, zonder woorden, een tiende gevoel

’t Was vol, met veel woorden, met een vast doel


Zo druk, gezellig en altijd vol leven

Graag, Back to the Future, 1 seconde weer opnieuw beleven


Dan zouden we nu nog samen zijn en dit grote verdriet niet kennen

Jullie op het voortgezet onderwijs, vele vrienden een hele bende


Vriendinnetjes, sterke verhalen, drummen en voetballen

Lekker thuis keihard met liedjes meelallen


Nu, een ander leven, een andere wereld, zo leeg en zo koud

Want ik mis jullie, de belangrijkste personen waar ik zoveel van houd




Doorgaan


Je moet door…….

Ik weet het……..

Ze zeggen het me……..

Waarom? Waarvoor?


Ja, toch moet je door


Je moet doelen stellen

Lachen is niet verplicht

Ademen wel…..


De tijd tikt door

Ik sta stil…….

Ik kan niet wachten

Tot we weer samen zijn



Liever een kort leven met jullie

Dan jullie nooit hebben mogen leren kennen




Vroeger….


Wat voelden dingen belangrijk

Wat waren dingen belangrijk



Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

Wat heb ik de afgelopen vier jaar weinig geleefd




Weerzien


Eens zien wij elkaar weer

Vallen wij elkaar lachend in de armen


Wat zullen jullie mij veel te vertellen hebben

Zoveel beleefd en zoveel geleerd


Alles gezien wat wij hier beneden deden

Gezien wat voor een fouten wij hier steeds maken


Straks, ja straks zullen jullie mijn zoons en mijn leraren zijn




Respect


Respect voor elkaar

Voor mensen

Voor dieren

Voor planten

Ja, voor alles dat leeft


Moeilijk hé, respect hebben!




Droom


Wat gewoon leek, lijkt nu wel een droom

Kinderen, ze liefde geven en ze alles leren……


Ze gaan naar school, gaan uit en krijgen een vriendin

Vinden een baan, gaan op zichzelf en stichten een gezin


Wij later Opa en Oma en de kleinkinderen lekker verwennen

Naar een pretpark, lol maken, een dagje gaan zwemmen


Jeeh, wat zijn we trots, wat voelen we ons happy

Nu is de droom verandert in een grote nachtmerrie




Les en Zorro

Sven en Misty



Veel vragen rijzen steeds in mijn hoofd

Hoe gaat het met jullie?

Zijn jullie nu gelukkig?

Hebben jullie veel bekenden gezien?

Werken jullie daar ook?

Is het er zo mooi als ze zeggen?

Zijn de mensen echt lief voor elkaar?


Missen jullie ons ook?


Nu het rouwrumoer rondom jullie is verstomd

de stoet voorbij is - de schuifelende voeten.

Nu voel ik dat er een diepe stilte komt

en in die stilte zal ik jullie ontmoeten.

 

En telkens weer zal ik jullie tegenkomen

We zeggen veels te gauw: Het is voorbij.

Hij heeft alleen jullie lichamen genomen,

niet wie jullie waren of wat èèn van jullie zei.

 

Ik zal nog altijd grapjes met jullie maken

we zullen samen wandelen gaan.

Nu jullie mijn handen niet meer aan kunnen raken

raken jullie mijn hart nog duidelijker aan.

 





Ik heb net een heel erg mooi en lief gedicht van Robin op mijn mail binnengekregen. Hij heeft het zelf geschreven en ik wil het graag met jullie delen;


ik heb dit gedichtje geschreven voor jullie:


dit verdien je niet,

waarom maken juist jullie dit mee.

het is net een droevig lied,

maar niemand zingt mee.

niemand kan het,

iedereen is verdrietig.


na het trainen de ballen in het net,

ze hebben weer gevoetbald en niet zomaar nee, eerwaardig.

ze hebben hun stinkende best gedaan,

nee meer kon echt niet.

het is weer tijd we moeten weer gaan,

het liefst vroeg ik of ze me hier liet.

om de heletijd te blijven voetballen,

verdedigen maar ook aanvallen.


nu kan het niet meer,

niemand wil dit.

en het doet me zeer,

het is alsof ik vastzit.

ik kan niet meer verder,

maar ik wil het wel.

maar toch ben ik dapperder,

dit was mijn laatste duel.

het is ontroerend,

ik wens jullie veel sterkte.

het is hartroerend,

het is alsof iedereen het merkte.


dit is mijn gedicht, Robin




Doof nu het licht en sluit jullie ogen


En vergeet de strijd


Jullie leven hier is omgevlogen


Maar jullie liefde blijft


Maar waar jullie gaan zijn zon en maan gelijk


De kleinste bloem is daar als de hoogste eik


En alle koningen en kinderen zijn daar gelijk


Laat nu die laatste droom maar komen


En wees niet meer bang


Jullie nacht van vrede is gekomen


Na een leven kort of lang


En waar jullie gaan daar is geen haat of pijn


Het heetste vuur wordt dat als van een kaars zo klein


Zoals de zon schijnt na de regen


Zo zal het zijn


En waar jullie gaan daar zullen vriend en vijand samen gaan


Wat stof is zal tot stof vergaan


En elke storm komt weer tot rust daar


Zo zal het gaan


En waar jullie gaan laat ik mijn hart en ziel met jullie meegaan


Jullie taak op aarde is voldaan


Zoals jullie waren in alle liefde


Zo zijn jullie gegaan



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



Ik heb gewoon net als vroeger gedaan


Jullie moesten eens weten hoe het leven gewoon is doorgegaan


Niets is veranderd, maar alles is anders


Jullie moesten eens weten wat een leegte jullie achterlieten


Waarom moest ik leven en waarom jullie niet


Hoe gaat het vandaag in niemandsland


Zien jullie ons staan in de mist, in de zon


Waarom moesten jullie naar niemandsland


Genieten jullie nog steeds zoals alleen jullie dat konden


Wat doen jullie in niemandsland


Wachten jullie op mij in niemandsland


Jullie moesten eens weten hoe mooi onze tuin bloeit


Terwijl iedereen zo klaagt dat het weer niet opklaart


Dat de post weer te laat is


De hond verhaart, de benzine te duur en het eten niet gaar is


Er niets op tv is en het leven zo zwaar is


Jullie moesten eens weten wat een onzin jullie achterlieten


Waarom mogen zij leven en waarom jullie niet


Hoe gaat het vandaag in niemandsland


Zien jullie ons staan in de mist, in de zon


Wat doen jullie in niemandsland


Genieten jullie nog steeds zoals alleen jullie dat konden


Wat doen jullie in niemandsland


Wachten jullie op mij in niemandsland


Doodgaan is niet eerlijk weet je


Zo maar weg gaan zonder een teken


Doodgaan is niet eerlijk weet je


Zo maar weg gaan en dan nooit meer een teken


Hoe gaat het vandaag in niemandsland


Zien jullie ons staan in de mist, in de zon


Waarom moesten jullie naar niemandsland


Wachten jullie op mij in niemandsland



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



Niet de eenzaamheid


Het alleen zijn


Ach ik ken het en ik ben eraan gewend


De schaamte om mijn tranen


Ik heb het allemaal gehad


Nu de nachten nog


Zonder einde


Maan en sterren


Aan de hemel


Zijn het tekens


Weten jullie wie er wat bedoelt


En de wind waait uit het zuiden


Dus jullie hebben hem al gevoeld


Nu de nachten nog


Zonder einde


(En de waarheid) Oh de waarheid is ik mis jullie als een gek


Overdag ben ik sterk maar oh ik haat dat koude bed


(Geen geheimen) Want geheimen, ach ik wou dat ik ze had


Dat weten jullie best


Denken zal ik weggaan


Alles laten en vergeten wat ik voel


Met de wind mee


Naar het noorden


De dagen lang en zonder doel


Nu de dagen nog


Zonder einde


(Nooit meer) Nooit meer die droom, ze zullen wel komen


Het is en blijft verloren tijd


(Steeds weer) Steeds weer en weer een feit als feit genomen


De zekerheid


Ik ben jullie kwijt


Nu de dagen nog


Zonder einde


In hun kast nog steeds hun kleren


En hun bed al opgemaakt


Wacht nog steeds als andere keren


Tot jullie hoofd het kussen raakt

© All Rights Reserved

Stichting Lesley en Sven Boerebach