Gedichten

S tarend naar de sterren

V oor altijd 1 aan de hemel

E en die straalt door jou aanwezigheid

N ooit meer jou goedheid, waarom zijn wij jou kwijt?

 

Vlinder

 

Hoog in de lucht een witte vlinder

wat een prachtig dier

oh wat zie ik ginder

een tweede vlinder, ze hebben plezier

 

zijn dat Les en Sven?

oh, wat mis ik hen

daar komt er eentje achterna

ongelooflijk, het is Pa

 

elke dag telkens weer

vliegen er vlinders op en neer

daaraan hou je je maar vast

maar het liefst word je vergast

 

gelukkig maar, daar komen ze weer aan

drie witte vlinders, ik zie ze gaan.

 

 

Svennie

 

Jij was het mannetje voor iedereen

Sven “de drummer”, zoals jij was er geen 1

Sven altijd voor iedereen zorgen

nooit dacht jij; komt er nog een morgen?

 

bij SVL altijd vragen om een frikadel speciaal

alle mensen wisten, bij Sven is dit normaal

Sven voor de kinderen en dieren een boegbeeld

deze kanjer, deze lieverd was een voorbeeld

 

’s morgens er altijd weer heel vroeg uit

drummen kon nog niet, dus televisie of de deur uit

skaten, fietsen, skelteren, krijten er was altijd wel iets te doen

timmeren, in de tuin, Sven kende het niet, nietsdoen

 

met zijn vriendjes leuke dingen verzinnen

dan samen wat drinken en chippies verslinden

lachen gieren brullen, weinig ruzie, dat was normaal

blij zijn met iets kleins, dat was zijn moraal

 

Svennie, het leek wel een fantasie

maar elke keer als ik jou in gedachte zie

een binkie, een kerel, een mannetje van staal

ja, svennie, jij bent het helemaal

 

 

Sven Boerebach

 

Elke dag stond je op met een lach

dat was Sven Boerebach

eerst je medicijnen, daarna Foxkids op televisie

genietend van het leven, dat is wat ik zie

daarna naar school weer een melktaak

leren vond Svennie maar bijzaak

voor Kinderen en dieren zo zorgzaam

dat deed hij met heel zijn ziel en zo bekwaam

 

drumles van Freek, spelen met vrienden in de wijk

hij was o zo rijk

met zijn leven zoals het ging

dit is een mooie herinnering

hij hield van alles en iedereen

oh, wat is dit gemeen

nooit meer die geweldige lach

nooit meer een dag met onze Svennie Boerebach.

 

Lieve Sven,

 

Wij willen je namens alle juffen en meester van de Zonnebloemschool nog iets vertellen.

We hebben in de tijd achter ons al heel vaak met elkaar gebabbeld, hè ?

Maar we moeten je nu wél zeggen, dat we het, dit keer moeilijk vinden en niet leuk om zò met je te praten.

 

We kunnen je het nu dan ook wel verklappen…..

dat jij in “De Waterlelie” voor ons óók een echte kanjer was,

bent en ook altijd zal blijven. Ach, eigenlijk is dit niet eens zo’n enorm geheim , hè?

Want dit wist je eigenlijk al lang of niet soms?

Nu kunnen we het alleen hardop tegen je zeggen en vóór deze tijd nog niet.

Je zou immers dan naast je surfschoenen en sneakers gaan lopen.

 

Maar we moeten verder met ons verhaal, jongen.

Wat maakt je nu zo speciaal dan? Nou, we noemen nu gewoon n’s wat dingen.

Je zult het allemaal meteen herkennen.

 

Al op de kenningsmakingsmorgen,

voor het eerst even kijken in de groep zit je op een stoel aan een toen nog té hoge tafel.

Maar dat is voor jou geen enkel probleem. Want ook op zo’n te hoge tafel kun je prima met je vingers trommelen.

Zo maken we kennis met je en zo nemen we ook afscheid van je……

 

Niet alleen de trommelstokjes maar ook de melktaak past enorm bij jou.

Het gaat niet één keer mis, en alle Bloementuinkinderen krijgen keurig hun melk of karnemelk bij de boterhammen.

Vol passie loop je samen met Freddie achter de melkkar. Geweldig! Een mooi stel ventjes.

Zo maken we kennis met je en zo nemen we ook afscheid van je……

 

Nu we ’t over passie hebben. Komen we vanzelf bij de dieren op school.

Want ook dáár komen we je tegen. En hoe!

Je bouwt mee aan hun hokken, maakt de hokken weer schoon,

geeft de dieren hun eten en drinken. Kortom: een dierenvriend van goud.

Zo maken we kennis met je en zo nemen we ook afscheid van je……

 

En dan mag ik natuurlijk het huzarenslaatje niet vergeten. H

et zou soms bijna tot een saladegevecht zijn gekomen.

Want hoe vaak heb je m’n bakje bij me weggegraaid.

Ik heb ’t vaak niet eens meteen door.

Maar dan zit jij al weer met je huzarenprooi aan je tafel te gniffelen.

Nu zijn dit heel mooie momenten en zou ik willen, dat we nog van die huzarengevechten konden houden.

Zo maak ik kennis met je en zo neem ik ook afscheid van je……

 

Als ik aan je denk, denk ik ook aan je poets en klusbedrijf.

Geweldig hoe je alle auto’s van de juffen en meesters onder handen neemt,

Van juf Christa buur je zelfs het dubbele en krijg je ook nog een gratis poetspakket van haar.

Iedereen is blij als hun auto gepoetst is want niet alle juffen en meesters zijn dol op autowassen.

Maar jij doet het prachtig. Het wordt een enorm spetterfeest op het schoolplein maar dat maakt allemaal niks uit.

En nu al helemaal niet meer…

Zo maak ik kennis met je en zo neem ik ook afscheid van je……

 

Ook maak je met de schoolcamera heel mooie kiekjes van ons,

van kamp, van de klas en van… nou ja , eigenlijk maak je zo overal wel plaatjes van.

Je ontpopt je zelfs als cameraman bij het maken van onze Rick-Bond film!

Niet alleen om dit natuurlijk maar wij hebben afgelopen week met z’n drietjes

dan nu voor jou een mooie fotocollage gemaakt. Het is nu vanuit twee kanten:

Jij deed dat voor ons, nu doen wij dit voor jou.

Net zoals onze vriendschap, ons gevoel voor elkaar.

Jij snapt ons en wij jou. En dat wás zo, dat is zo en zo zal het ook altijd blijven.

 

 

Dag Svennemans.

 

Meester Wiljan

Juf Corrie

Juf Heleen

All rights reserved

Stichting Lesley en Sven

Boerebach