Dubbel Disasterday

Stichting Lesley en Sven Boerebach

Dubbel disaster day

 

8 jaar geleden, 22 juli deze tijd.

 

Prachtig weer.

We waren weer eens aan het klussen maar Bennie had een dagje voetballen met zijn oude kroeg dus wij gingen naar het strand.

De avond ervoor had ik Lesley weer opgehaald van het water skikamp want hij had het daar niet naar zijn zin.

Ik kreeg de tent en de kleren niet meer mee dus we gingen in plaats van naar het ketelmeer, naar het veluwemeer dan konden we gelijk de spullen meenemen.....

 

Ik had in Vriezenveen een nieuwe fiets voor Lesley gekocht want na de vakantie zou jij naar het voortgezet onderwijs gaan en Bennie zou die na de voetbal gaan halen.

Jij wist van niets en had mij al gezegd dat een tweedehands fiets ook goed zou zijn.

Ik gniffelde bij het idee hoe jij uit jouw dak zou gaan als jij jouw splinternieuwe fiets zou zien.

Die heb je dus nooit te zien gekregen.....

 

Die dag begon ons zwarte gat..........

 

Ik herinner mij de weg terug nog zo goed..... geen afscheid.... 9 en 12 jaar, in het begin van jullie leven.... Een hel voor Bennie want het zag er naar uit dat hij zijn hele gezin zou verliezen.....

 

De 2 jaren daarna veel vergeten en een lange revalidatie voor mijzelf.

Mijn verwondingen interesseerden mij niets, mijn slapeloosheid hoorde er gewoon bij.

Zelfmoord, in een inrichting terecht komen, in een hoekje gaan kruipen of gaan vechten om weer een tevreden mens te worden behoorden allemaal tot de opties.

Het is vechten geworden.....

 

Nu 8 jaar later....

 

Elke dag denk ik aan jullie

 

Er is weer veel gebeurd.

In en rond het huis is er ook veel veranderd.

De tuin is eindelijk precies zoals we het er met jullie over hebben gehad, veel palmbomen.

Jouw fiets moet ik weer opnieuw met mos bekleden Sven, want die is inmiddels kaal.

 

En nu;

 

Elke dag wil ik lachen, want hoe vaak zei ik niet tegen jullie als het even tegen zat, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Ik weet het, heb de afgelopen jaren niet veel gelachen maar inmiddels heb ik weer plezier in het leven.

 

Bij elke tegenslag blijf ik vechten, want hoe vaak zei ik niet tegen jullie, als je iets meer je best doet dan komt het wel goed.

Het komt nooit meer goed, ik kan geen trappetje naar de hemel bouwen zodat jullie naar beneden kunnen lopen maar ik kan op zijn minst zelf doen wat ik jullie altijd geleerd heb.

Heel erg mijn best doen.....

 

Mijn mijmeringen nemen niet af, de zelf in te vullen antwoorden wel.

Afgelopen weekend op de zwarte cross stelde ik mij voor dat wij er met zijn vieren zouden zijn ipv met zijn twee-en.

Of we gegaan zouden zijn, ik weet het niet....

 

Ik begin nu met alles uit te zoeken, op te knappen en af te maken.

Hoe lang heeft dat mij niet meer geinterresseerd.

Het komt dus weer terug.

In het begin voelde ik mij schuldig.

Dat ik weer dingen ondernam, dat je weer lacht en ook weer geniet.

Maar bij elk liedje met een herinnering, vooral bij de blues brothers komt er een vette lach op mijn gezicht want dan zie ik ons zo al weer voor mij.

 

20 en 17 zouden jullie zijn geweest.

Wat een mooie leeftijd. Echte mannen. T

Tuurlijk ben ik benieuwd hoe jullie er uit gezien zouden hebben maar de tijd wordt een vijand.

Ik heb geen idee.

Iedereen verandert tijdens het puberen en door de jaren heen....

 

Wat ben ik blij dat wij zoveel herinneringen hebben gemaakt.

Elke dag maar weer.

Ook de meningsverschillen zijn nu mooie herinneringen....

Binnenkort ga ik alle fotoboeken opnieuw maken.

Terug in de tijd met jullie...

Zal wel lang gaan duren want ten eerste hebben we veel foto's en ten tweede zal ik bij elke wel een poosje stilstaan om terug te gaan in de tijd........

 

Lieve lieve moppies van mij......

Hou ons in de gaten....

Waak over ons....

Hou ons in jullie gedachten......

 

Ooit gaan jullie mij vertellen of jullie vinden dat ik het goed heb gedaan.

Tot die tijd doe ik mijn stinkende best om jullie trots op mij te laten zijn.

 

Dikke kus en dikke knuffel mama

© All Rights Reserved

Stichting Lesley en Sven Boerebach