9 jaar

Stichting Lesley en Sven Boerebach

 

 

9 Jaar later, weer een stapje verder

 

Lieve schatten, ik weet het, ik ben laat. Het zijn ook 2 hele andere weken geweest dan de afgelopen jaren. Ik wilde altijd thuis zijn en als het ff kon ook het liefst alleen.

 

Dit jaar waren wij op de zwarte cross aan het werk. En na een flink dilemma heb ik mij zelfs opgegeven voor jullie d-day. Overdag heb ik nog heel erg getwijfeld of ik er wel goed aan deed want de start van de dag was niet al te best.

 

Ben en ik zagen toen we net buiten zaten 2 witte vlinders voorbij fladderen en met een lach en een traan zat ik naar de vrolijke vlindertjes te kijken... De hele cross viel samen met de laatste dagen van ons viertjes en als ik vrij was dan nam ik de laatste dagen met jullie helemaal door. Wat we gedaan hebben, wat we gezegd hebben, wie er nog op visite zijn geweest. Jouw drama met het waterski-kamp, Les. De herinneringen zijn nog zo vers dat het mij soms het gevoel geeft dat het pas een jaar geleden is.

 

Zodra ik moest werken ging er op 1 of andere manier een knop om en had ik ook geen tijd meer om te mijmeren. Dit maakte het doorstaan van de dagen zachter... Natuurlijk komen de herinneringen het hele jaar door naar boven maar in deze periode was het altijd een vier dagen durende bom die bleef ontploffen.

 

Lesley en Sven.... Jullie moeten gezien hebben dat wij al die lieverds om ons heen hadden en dat zij, zonder dat zij het doorhadden de dagen draaglijk hebben gemaakt. Want moppies, ondanks de rottijd hebben we toch ook nog gelachen en genoten en dat is toch heel anders dan de andere jaren......

 

Ik hoop en denk dat jullie trots op ons zijn. Jullie geven steeds door dat wij door moeten en moeten blijven lachen. Dat doen we ook, soms in combinatie met een traan maar we gaan ervoor.

 

Jullie hebben ons deels gevormd, toen jullie er waren en door het gemis dat wij kregen nadat jullie weg waren. Ik kijk vaak om mij heen en ook bij onze vrienden zie ik nog steeds hoe mooi het is om kinderen te hebben. Ik herken situaties en herinner soms soortgelijke momenten maar na 12 jaar oud houd het gewoon op. Dan heb ik geen vergelijkingen meer.

 

In mijn hoofd blijven jullie gewoon 9 en 12. Hoezeer ik ook mijn best doe om verder te denken en te fantaseren hoe jullie geweest zouden zijn. Wat jullie gedacht en gedaan zouden hebben. Ik weet het gewoon niet……

 

Maar na mijzelf even zielig gevonden te hebben ben ik blij dat ik die bijna 10 jaar en 12 jaar jullie moeder mocht zijn en dat ik ten minste tot die tijd herinneringen heb. Zelf de momenten van onenigheid (en die waren er genoeg) zijn nu kostbaar. Want ik kan ze nog herinneren.

 

Ben inmiddels begonnen met het leeghalen van de fotoboeken om alles in te gaan scannen. 2 Jaar geleden kon ik na 10 foto’s wel stoppen want dan kon ik door de tranen niet meer heen kijken. Nu ga ik bij elke foto terug in de tijd en weet ik nog precies waar het was en hoe het was……

 

Omdat alle negatieven er niet meer zijn zal ik alles in moeten scannen en ga ik de komende tijd dus een reis terug in de tijd met jullie maken. Ik kijk er naar uit…….

 

Schatjes….. geniet daar…. Houdt ons in de gaten….. Wij houden van jullie!!!!!

 

Dikke kus en een heeeeeele dikke knuffel, mama

 

 

© All Rights Reserved

Stichting Lesley en Sven Boerebach