Toernooi 2007

De hele dag zou het droog zijn. Maar de afspraken tussen weergoden en weervoorspellers worden wel eens vaker niet nagekomen. Dus het is altijd afwachten. Het begin was stralend. En zo ook alle vrijwilligers die al in grote getale aanwezig waren (er zouden er in totaal 125 zijn). Wat een verschil met vorig jaar. Als het weer goed is en de zon straalt, zijn de mensen vrolijker gekleed en automatisch ook beter geluimd. Dat was ook te zien. Iedereen had er zin in. Scheidsrechters, EHBO’ers, merchandisers, kookpersoneel maakten zich op voor een geweldige dag. Iedereen die het terrein opkwam werd een prooi van Angelique en consorten. Zij verkochten het programmaboekje en de loten (wat een geweldige prijzen waren er weer!). Alle keren als je daar langs kwam, werd je overvallen. De hele dag door tot half 5. Je kon niet anders dan toch een keer je portemonnee trekken. Angelique werd daarmee de boevrouw van het toernooi, uiteraard in positieve zin. Zij is wel de uitgesproken figuur om dat volgend jaar weer te doen. Want ik ben hartstikke blij met haar.

 

Ondanks het feit dat ADO Den Haag en FC Groningen nog niet aanwezig waren (ongevallen op de weg) werd er 5 minuten later dan gepland, het toernooi wederom door Roy Korthout geopend. In zijn toespraak refereert hij aan de verhaaltjes van Frits Barend, Ronald en Erwin Koeman uit het toernooiboekje. Hoe anders een toernooi is dan een gewone wedstrijd, dat er een andere soort spanning is en dat het voor degenen die meegaan ook veel leuker is. Hij memoreert dat het een bijzonder toernooi is; de dag van het toernooi altijd een dag van bezinning is. En dat iedereen moet beseffen waarom ze vandaag hier aanwezig zijn. Na het gedicht “Nooit meer zaterdag” wederom voorgedragen door Hugo Borst, is er weer die indrukwekkende minuut stilte. Iedereen is ook daadwerkelijk stil en het respect dat hieruit wordt getoond is groots. De rood-witte ballonnen komen deze keer maar moeilijk los, maar met de hulp van duizenden ogen vinden ze uiteindelijk hun weg naar Les en Sven.

 

Om half 11 moesten we de eerste nasi-eters teleurstellen. De inmiddels beroemde nasi goreng van Opa Hans Korthout moest nog opgewarmd worden. En dat duurt toch gauw een half uurtje. Maar toen de Indische hoek eenmaal op gang was, waren ze met hun nasi, saté en loempia’s door de anderen niet meer bij te benen. Er was tegenslag in de viskraam. Om een of andere reden werd de vis niet warm genoeg. Kibbeling en vispatat kun je namelijk alleen maar warm eten. In de loop van de middag kon de vis bij viskraam De Bakvis elders in Lelystad gebakken worden en bij ons warm gehouden worden zodat er toch gebakken vis verkrijgbaar was. De shoarma van onze speciaal uit Brabant overgevlogen koks was fantastisch. De hotdogs en de suikerspinnen gefabriceerd door wat wisselend personeel vonden ook gretig aftrek. Het eten was al voor 4 uur op.

 

Alles verliep soepel. Een geoliede organisatie. De rollen waren goed verdeeld. De vrouwen van de koffie- en lunchvoorziening (Wilma, Feikje, Marian en Jacqueline) verdienen zeker een compliment. Rustig en stressbestendig en niet door wat voor bekende Nederlanders dan ook gestoord, deden ze hun werk. Geen onvertogen woord van de teams of vrijwilligers. Mina en Dinant die de uitslagen, rangen en standen bewerkten en steeds op tijd publiceerden.

En al die vrijwilligers die de niet-voetballers bezig hielden op het evenemententerrein waren gewoonweg fantastisch. De schminkers, de clowns, de opbouwers, de parkeerhulpen, de schoonmakers, de kraambemanning, de sjouwers, de weet-ik-veel-wie-ik-vergeten-ben vrijwilligers. In één woord GEWELDIG!!

 

En Dora? Alhoewel af en toe van hot naar her lopend, had ze alles onder controle. Ze heeft wederom een geweldige prestatie geleverd. Ik ben sowieso volgend jaar weer van de partij.

Zeg mij maar wat ik kan doen.

 

Een vrijwilliger.

 

Copyright Stichting Lesley en Sven Boerebach

Stichting Lesley en Sven Boerebach