Toernooi 2006

 

De weersverwachting was voor de gehele dag niet goed: storm en regen. En dat na een paar weken van veel zon en hoge temperaturen. Je kunt alles in de hand hebben, maar het weer dus niet. Dat gaat haar eigen gang. En inderdaad waren de weergoden ons vandaag niet goed gezind. Al bij het opzetten van de kramen hadden we te maken met veel nattigheid. Er waren zelfs op de avond ervoor door de storm twee grote tenten verloren gegaan. Dan moet plan B in werking treden. De “warme” etenskramen (vis, nasi, sateh en shoarma) werden op de tribune geplaatst. De andere kramen werden zo goed en zo kwaad als dat ging redelijk beschut op het plein neergezet.

 

In de regen druppelden de vrijwilligers binnen. Nadat deze gebrieft waren en ze dus wisten wat hun taken waren, zwermden ze op het terrein uiteen. Twintig teambegeleiders wachtten aan de poort op hun teams. Die moesten begeleid worden naar hun kleedkamers en worden verteld dat ze om 5 voor 11 in tenue op het hoofdveld moesten staan. Anderen gingen door om de kramen verder op te zetten. Ook de scheidsrechters waren mooi op tijd en werden voorzien van een lekker warm bakkie leut. Rond de klok van tien kwamen de eerste teams aan. Roda JC was er het eerst, zij moesten nota bene het verst reizen. De programmaboekjes en de loten werden door Angelique en consorten als echte verkoopsters aan de man gebracht; je kon alleen niet bij haar pinnen.

 

Iets over 11 opende Roy Korthout het toernooi. Zijn stem werd door de wind weggedragen en hij was daardoor slecht verstaanbaar. Het kwam hier op neer: Hij had vandaag een afspraak met Lesley en Sven om eerst te voetballen en daarna naar de dierentuin te gaan. Maar dat bleek een droom. De werkelijkheid stond voor hem. Bijna 400 voetballertjes in de leeftijd van toen Lesley overleed, die ook de droom hebben om eens profvoetballer te worden. Daarachter de vrienden en vriendinnen van Lesley met rode en witte ballonnen. Hugo Borst las het gedicht “Nooit meer Zaterdag” voor. Tijdens een indrukwekkende minuut stilte werden de ballonnen opgelaten en nagekeken door de meer dan duizend mensen langs en op het veld en de tribune. Vreemd was dat ondanks de harde wind de ballonnen niet snel hun weg naar Les en Sven vonden. Uiteindelijk werden ze naar boven getrokken. Het toernooi kon beginnen.

 

Als toeschouwer hadden we medelijden met de voetballertjes (en scheidsrechters) die soms in een waterval van regen moesten spelen. De voetballers zelf hadden nergens last van; ze vonden het juist heerlijk want dan konden ze slidings maken. Gelukkig liet de bliksem of onweer zich niet zien. Het tijdsschema kon nauwkeurig worden gevolgd.

Veel (oud-)profs lieten zich wel zien. Uiteraard was Paul Bosvelt er weer en hij had zijn ploeggenoot Kissi meegenomen. Henk Vos (RBC) moedigde zijn zoon bij NAC aan. Barry van Galen, John Boskamp en Max Huiberts waren als gewoonlijk ook weer van de partij, de trainers René Eijkelkamp, Nico van Zoghel, Alfons Groenendijk en Mike Snoeij konden ook even tijd vrijmaken, Peter Hoekstra traint tegenwoordig de D1 van FC Groningen en Brian Roy met Leroy Echteld waren de trainers van Ajax. Het kon zijn dat er nog meer rondliepen, maar dan heb ik ze niet herkend.

 

Misschien wel door het weer vroegen de magen vaak om veel voedsel. En dat was volop aanwezig. De kibbeling van Auke was van een hoge kwaliteit. Wat te zeggen van de nasi goreng uit de keuken van Opa Korthout. De sateh was geweldig, vers van het rooster. De dames en heren achter deze kramen waren steeds weer in voor een praatje. Ook de hotdogs, broodjes shoarma, loempia’s en suikerspinnen vonden gretig aftrek.

 

Ondanks het weer konden we wederom terugkijken op een geslaagd toernooi. Onze dank gaat dan ook uit naar de vele sponsors, bijna honderd vrijwilligers, scheidsrechters en sv Lelystad.

Dora, wat jij hebt neergezet is fantastisch. Alle credits zijn voor jou en jou alleen. Natuurlijk heeft elke vrijwilliger zijn of haar steentje bijgedragen, maar zonder jouw tomeloze inzet zou er niets van terecht zijn gekomen. Mijn petje af.

 

Het is jammer dat Omroep Flevoland er weer niets van heeft begrepen. Wat heb ik me de volgende dag weer lopen ergeren. Het kunnen schermen met “grote” namen voor de camera als Borst en Eijkelkamp en het alleen maar hebben over de gemoedsrust van Michel Boerebach zijn voor hen schijnbaar veel belangrijkere issues dan waar het in dit toernooi werkelijk om gaat. Het is een toernooi dat in feite nooit had mogen plaatsvinden.

 

Maar door dat vreselijke ongeluk is dit toernooi er voor die mannetjes van 11 of 12 jaar die ervan dromen eens profvoetballer te zijn. Het gaat niet om het voetbal alleen. Juist zij moeten het besef krijgen dat leven en dood dicht bij elkaar staan vandaar die ene minuut stilte.

 

En in die ene minuut worden niet alleen Lesley en Sven herdacht (want niet iedereen heeft hen persoonlijk gekend), maar zal een ieder zijn of haar verloren geliefde familielid, vriend of vriendin kunnen herdenken.

 

Ik kijk al uit naar het volgende toernooi op 19 mei 2007 en met mij vele anderen. Ik hoor graag van je wat ik dan mag doen.

 

 

Een vrijwilliger.

Copyright Stichting Lesley en Sven Boerebach

Stichting Lesley en Sven Boerebach