Toernooi 2005

De weersverwachting was goed. Het zou heerlijk voetbalweer worden en het meest belangrijke: het zou voor 70% droog blijven. Maar ja, niets is veranderlijker dan het weer. Al rijdend van Dronten naar Lelystad vielen de eerste druppels. Ik dacht: Laat dat nou die verwachte 30% regenkans zijn. En gelukkig was dat maar 2%, is 5% later in de middag gevallen (wie heeft dat dan gemerkt?) en de rest om 22.30 uur (maar toen liep er niemand meer te voetballen).

 

Toen wij op de accommodatie aankwamen stond het merendeel van de kramen en attracties er al. Piet, Hans, Rieks en Wiebe zijn op donderdag en vrijdag al bezig geweest de boel op te bouwen. Net zoals de vrouwen o.a. Anja, Danique, Dora, Janny, Janneke, Mina, Harmien, Hiltje, Charlene, Angelique en de mannen Opa Hans, Rico en Roy het eten hebben voorbereid. Joyce was ondertussen naar Breda gereden om de shirts van de vrijwilligers bij onze sponsor Quick/soccer te halen want deze waren net de douane door.

 

In vergelijking met vorig jaar ging alles nu veel meer relaxed. Het plein werd gestaag gevuld met de eetkraampjes en het trainingsveld met de spelattributen. De vrijwilligers werden geïnstrueerd, het geluid getest en de elektriciteitsgroep leek te zwaar belast. Een pietserig klein beetje paniek in de nasi-tent, want koude nasi is niet te eten, zelfs al zou je het heet maken met veel sambal. Toen de Manussen van Alles Jos, Rob, Jan, Wim en Marco (en later Bennie) een nieuwe groep hadden aangelegd, had iedereen voldoende prik om op te warmen, te coolen of wat je ook maar kunt doen met elektriciteit. Het wachten was nu op de teams.

 

En die druppelden binnen; ze werden opgewacht door de teambegeleiders die hen zouden begeleiden. Om 11.00 uur werd iedereen door lady-speaker Mina naar het hoofdveld gedirigeerd alwaar de officiële opening zou plaatsvinden. Roy Korthout benadrukt in zijn speech met een brok in zijn keel het volgende:

 

“… Het Lesley Boerebach Talententoernooi is een toernooi dat nooit had mogen plaatsvinden. En toch zal het elk jaar weer worden georganiseerd en veel emoties teweegbrengen bij Dora en Michel en hun partners Bennie en Angela. En natuurlijk bij iedereen die de beide jongens heeft gekend. En ook bij de mensen die de jongens helemaal niet hebben gekend, tenminste als ik afga op de reacties in het gastenboek van de website van Lesley en Sven. Zij zijn niet meer, maar de jongens leven beiden in onze harten en gedachten voort. ……”

 

Het gedicht “Nooit meer zaterdag” van Michel wordt door Hugo Borst voorgelezen, één minuut stilte (en niet alleen voor Les en Sven, ook voor iedereen die een dierbare heeft verloren), het oplaten van tientallen ballonnen. Het toernooi is geopend en het voetballen kan beginnen.

 

Net als vorig jaar wordt op vier velden gestreden om de hoogste plaatsen in de poules. Daarna de kruiswedstrijden en uiteindelijk de finale. Er loopt veel talent op de velden, ook bij de amateurverenigingen. Scouts van Ajax en Feijenoord lopen gebroederlijk de profs in spé te bekijken. Bekende profs of oud-profs als Aron Winter, Boy Waterman, Paul Bosvelt, Barry van Galen, René Eijkelkamp en Max Huiberts waren inmiddels gearriveerd om hun handtekening op allerlei plekken te zetten. En natuurlijk gewillig met iedereen die het maar wilde moesten zij op de foto.

 

Overal een gezellige drukte; nergens onenigheid. Het zonnetje werkte in positieve zin ook

mee; er waren nu veel meer mensen buiten dan vorig jaar. Wachtrijen bij de verschillende eetkraampjes (die nasi goreng en sateh waren errugh lekker!). De dieren Suikerspin en Hotdog waren in trek, evenals de shoarma, loempia’s en de gezonde broodjes. De bediening geschiedde allemaal door vrijwilligers die dat misschien wel voor het eerst deden. Bij sommigen was dat ook duidelijk te zien.

 

En dan het attractieveld. De gehele dag door was het erg druk. Ik heb heel veel meisjes als prinsesjes of heksjes en zelfs een jochie als zeerover geschminkt over het terrein zien lopen. De klimtoren van de Landmacht, het boardvoetbal, de luchtkussens, het schapen scheren en het in de gaten schieten waren vreselijk populair. En ook hier was er begeleiding door vele vrijwilligers. Je kon er ook allerlei sportartikelen en andere spulletjes kopen.

 

De wedstrijd tussen sv Lelystad C1 (het team waar Lesley in zou hebben gespeeld) en de vrienden van Les en Sven kende C1 als winnaar.

Maar het ging niet om het winnen. Voor deze jongens was het voetballen zonder Lesley al moeilijk genoeg. Het werd uiteindelijk 2-0. In het veld het LesSvenTeam alle spelers met nummer 10. Langs de kant bij de dug-out een stoel met bloemen en een shirt van sv Lelystad met nummer 10 en dus geen nummer 10 in het veld. Een fantastisch gebaar van de trainer van C1.

 

Ook dit jaar liep het toernooi uit. Maar dat is iets wat je niet kunt tegengaan. Een half uur later dan gepland eindelijk de finale: Twente Heracles tegen LZPN uit Polen. Twente Heracles wint in een zinderende wedstrijd met 1-0. “Gelukkig”, want anders zouden we de wisselbeker volgend jaar april in Polen moeten ophalen. En dan de prijsuitreiking. Roy heeft het over een erg lange zit, bedankt scheidsrechters, sv Lelystad, voetballers en publiek (en vergeet in de hectiek de sponsors).

 

Net als vorig jaar worden de prijzen 16 t/m 9 door René Eijkelkamp uitgereikt, 8 t/m 2 door Paul Bosvelt en nummer 1 met de grote wisselbeker door Dora en Michel. Veel kleine aanvoerders spreken hun waardering uit voor het toernooi en hopen volgend jaar terug te mogen keren. De prijzen voor de Fair Play Cup, de beste speler van het toernooi en de beste keeper worden door Hugo Borst uitgereikt..

 

Als vrijwilliger kan ik terugzien op een zeer geslaagd toernooi. Moe maar voldaan. In de afterparty-tent laten wij vrijwilligers met ons allen (Michel heeft zich niet laten zien) de dag nog eens de revue passeren. Tja, dat eten voor de teams vonden we niet echt geslaagd en ik geloof de teams zelf ook niet (behalve de Polen dan!). Namens Dora heeft Piet Stoel de vrijwilligers van harte bedankt.

 

Als ik zie hoeveel liefde, tijd en werk Dora in dit toernooi heeft gestopt, met zo’n mooi resultaat en belangrijker: hoeveel energie zij hier weer uit kan trekken voor de komende tijd, staat voor mij vast dat ik er volgend jaar weer bij ben. Voor haar en voor haar jongens.

 

Een vrijwilliger.

Copyright Stichting Lesley en Sven Boerebach

Stichting Lesley en Sven Boerebach