Lesley

Lesley

 

Ik kan het mij nog herinneren, het lijkt nog zo kort geleden. Mijn buik werd maar groter en groter, geen ringen meer om, geen gewone schoenen meer aan, want samen wogen we nogal wat kilootjes. Samen dansen en naar muziek luisteren, ja, toen je in mijn buik zat heb ik je de liefde voor muziek al geleerd. Je vond het ook nog nodig om bijna 10 dagen te laat te komen, maar oh, wat was ik blij toen je er eindelijk was. Je bent geboren in Eindhoven op 25 februari 1991. Als kleine jongen vond je het altijd heerlijk om mensen om je heen te hebben. Alleen spelen vond je maar niets. In je jonge leven zijn wij vaak verhuisd. Toen wij van Spanje terugkwamen naar Nederland heb je ook een tijd last gehad van heimwee. Een reis helemaal terug naar Burgos deed je beseffen dat we echt verhuisd waren. Veel hebben we beleefd in Enschede, daar kwam ook jouw broertje. Uiteindelijk gesetteld in Swifterbant. Veel nieuwe vriendjes, een leuke school, een grote slaapkamer en een groot veld om te voetballen. Je was altijd heel erg bij voor jouw leeftijd. Had altijd wel een antwoord terug, was heel erg lief voor de kleintjes. Je kon goed leren, vond het heerlijk om je klasgenootjes af te leiden, je was goed in alle sporten en een geintje uithalen volgde altijd met een stralende lach.

 

Een paar keer per week trainen, een wedstrijd op zaterdag, zo nu en dan nog een paar minuten om te leren maar tijd zat om ook te spelen. Vanaf groep 5 zei je al: mam, ik wil naar het voortgezet onderwijs, ik verveel mij op school, nou dat hebben wij gemerkt. Maar als er een spreekbeurt gehouden moest worden of een werkstuk gemaakt, dan vond je het wel heel leuk om te doen.

 

Eerst een babykamer, toen een stripkamer, toen een looney tones kamer, toen wilde je een kamer met allemaal voetbalshirtjes en uiteindelijk een slaapkamer met alleen Feyenoord. Van het behang, de gordijnen, jouw schoolspullen, jouw dekbedovertrek tot en met het zeil waar speciaal het Feyenoordlogo, een cadeau van Wim voor jou. Toen je het voor het eerst zag, viel je op je knieen en wreef er overheen. Je vond het geweldig. Bennie maakte voor jou een speciaal bed, bureau en kastenwand in de kleuren rood/wit/zwart. Alleen zelf in de kuip spelen miste nog. Ook een belangrijk iets in jou zijn leven was muziek. Eerst aangetast met de smaak van jouw ouders, maar al heel snel had je een duidelijke eigen smaak ontwikkeld.

 

Wat hebben we een gesprekken gehad, mannetje. Hoe vaak zei je niet, maar Mam…………

Je had overal een eigen mening en een eigen beeld over. Na de voetbalwedstrijd vroeg je altijd; “hoe vond je mij mam? Als ik dan als antwoord gaf dat ik je weer super vond, dan was jouw antwoord altijd, dat zeg je omdat je mijn moeder bent. Wat moest ik dan weer veel momenten van de wedstrijd naar boven halen om uit te leggen waarom ik je zo goed vond. Na de wedstrijd door naar onze stacaravan vond je in het begin nog wel leuk. Maar het laatste half jaar vond je jezelf te oud voor zoiets.

 

Elke zondag zei je bijna, Mam, wat gaan we doen, mijn vriendjes zijn niet thuis, dus nu heb ik tijd voor jou. Als we spelletjes speelden dan was je vaak de winnaar Als we lekkere dingen gingen maken, dan stond je vaak voorop. Maar op zondagmorgen stonden Sven en jij altijd aan ons bed, bijna altijd met een koppie koffie maar ook vaak met een ontbijtje op bed, of we moesten eruit komen want dan hadden Sven en jij de tafel gedekt om te ontbijten. Half 11 was de afspraak van het opstaan en daar hielden jullie ons dan ook aan. En, stoeien op bed! Heerlijk die weekenden, en op de maandag zaten we weer in het gewone ritme. Sven en jij naar school en mama en Bennie naar hun werk. Maar na schooltijd was ik altijd weer thuis. Tussen de middag kwam je alleen thuis om een eitje voor jezelf te bakken want op school overblijven vond je ook niets. Soms kwam je tussen de middag nog even op msn, zodat jij met mij op kantoor even kan chatten.

 

Doordeweeks hadden we altijd een druk schema. Meestal vroegen Bennie en ik ’s weekend wat jullie plannen die week waren, zodat wij wisten waar we rekening mee moesten houden. Sowieso kostte het voetbal veel tijd. Jullie gingen op woensdag altijd naar Papa, dus die ging woensdag ’s avonds met jou naar de training. Naarmate je ouder werd ging Sven niet meer mee naar de training, want de tijden werden steeds later en we moesten wel elke keer naar Lelystad heen en weer. Huiswerk besteedde je weinig tijd aan, dus je had tijd genoeg over om met jouw vrienden te spelen, voetballen, skaten, zwemmen, schaatsen enzv. En ’s avonds had je ook tijd genoeg. Want al moest je om 9 uur uiterlijk naar bed. Bennie en ik hoorden je heel vaak snel het licht uit doen als wij zelf naar bed gingen.

 

Lekkere hapjes op tafel op zaterdagavond ook een favoriet. Gezellig spelletjes spelen of ’s avonds samen een filmpje kijken, kaarsjes aan wat lekkers erbij…. Wat was dat gezellig! In het weekend had je graag een vriendje die bleef slapen of als we naar de camping gingen, dat er een vriendje mee mocht. Er is zoveel over jou te vertellen, de serieuze kant, de lollige kant. Het was nooit saai in huis. Je hebt mij heel veel geleerd. Ik jou als ouder ook, maar Sven en jij mij ook. Daar ben ik jullie heel dankbaar voor. Wij zijn vrienden, maatjes, moeder en zoon. Zoveel besproken, zoveel samen gedeeld, veel gehuild en veel gelachen.

 

6 Dagen in de week woonden Sven en Lesley bij mij. 1 Keer in de week gingen ze naar Papa. En nu…… eeuwige stilte……. een leegte in huis en een steen op ons hart.

 

Maar Les NOOIT zullen wij jou vergeten!!!!!!!!!!!

 

 

Stichting Lesley en Sven Boerebach

Coyright Stichting Lesley en Sven Boerebach