Algemeen

Stichting Lesley en Sven Boerebach

Sven Lesley

Het was een mooie zomerdag. Lekker naar het strand geweest en thuis zou Lesley zijn nieuwe fiets hebben gekregen die hem na de zomer naar zijn nieuwe school zou moeten brengen.

Sven zijn vriendje zou bij ons blijven eten want dan konden ze daarna nog mooi even spelen. Lesley en Erwin speelden een spelletje in de auto, geen ja en geen nee.

 

Het was 3 dagen voor onze vakantie. Lesley was naar een water skikamp geweest maar had het er niet naar zijn zin dus heb ik hem eerder opgehaald. We zouden eigenlijk naar het ketelmeer gaan zwemmen maar nu moesten we terug om Lesley zijn tent en kleren op te halen. We zouden lekker met zijn viertjes naar verschillende mensen toegaan. Eerst een paar dagen bij vrienden op de camping, dan naar Bennie zijn moeder voor haar verjaardag, zij zou Lesley voor de eerste keer zien....... Dan naar Bennie zijn vader om er een verjaardag te vieren en dan nog 5 dagen of langer naar Duitsland, niet te lang want daarna zou Zorro eindelijk bij ons komen wonen.

 

Zorro, het hondje waar Lesley al 6 jaar om gevraagd had. Eindelijk zou zijn hartewens in vervulling gaan. Les en Ben hadden Zorro al uitgezocht, Lesley had hem zijn naam gegeven en Zorro was al 2 keer op visite geweest maar nog te jong om te blijven. Ze hadden Misty al samen maar Sven zou haar baasje worden.

 

En dan, in Oktober, dan wilden Lesley en Sven graag op vakantie naar Salou. Nog een stukje verder weg dan de vorige keer want toen was het Lloret de Mar. Bennie en Mama konden deze vakantie mooi ons nieuwe huis verder afmaken en dan zouden we in oktober wel weer de zon opzoeken. Oh ja mam, zeiden ze nog; jullie hebben ons ook beloofd om nog een keertje met zijn viertjes op wintersport te gaan. Lekker weer ski-en in de winter....... We hadden zoveel plannen, ja, die hadden we. Allemaal afspraken die we niet na mogen komen.......

 

En nu;

 

Het is, nooit meer mama genoemd worden

Het is, geen afscheid van Lesley hebben kunnen nemen

Het is; geen afscheid van Sven kunnen nemen omdat hij op de intensive care in Amsterdam lag en ik op de intensive care in Lelystad

Het is; niet meer kunnen knuffelen

Het is; niet meer samen in bed liggen om samen langzaam wakker te worden

Het is; geen vragen en uitleg meer, waarom iets is zoals het is

Het is; geen Lesley meer, die als hij iets bij de bingo of waar dan ook won, eerst kado's voor een ander uitzocht en als laatste voor zichzelf....

Het is; geen Lesley meer, met een hele dikke grijns omdat ik biefstuk voor hem alleen had gekocht omdat Sven, Bennie en ik het niet lusten

Het is; geen Lesley en Sven meer die zeggen "Mam, wat heb je toch weer lekker gekookt, eten koken was mijn hobby, nu kan en wil ik het niet meer..

Het is; geen Lesley en Sven meer, die hun vrienden trots, hun nieuwe kamer, het huis en de tuin laten zien

Het is; dat grote zwembad, dat ik net voor jullie had gekocht, nu maar in de kliko gegooid

Het is; geen Bennie en Lesley meer, die op zondag naar een voetbalveldje gaan, zodat Lesley uit kan testen of hij nog steeds een goede keeper is

Het is; geen Bennie en Svennie meer, die weer een nieuw timmerproject hebben bedacht

Het is; geen Sven meer die wel duizend dingen tegelijk wil doen want hij vindt alles zo leuk

Het is; geen gitaar meer willen leren spelen omdat ik samen met Les op les zou gaan

Het is; niet meer snel het licht uitdoen door Lesley omdat Mama en Bennie naar bed gaan

Het is; geen vraag meer van Svennie of het voetbal nu eindelijk is afgelopen want hij vindt er niets aan

Het is; geen vraag meer van Sven om een frikadel speciaal en een fristi

Het is; geen Sven meer die opstaat bij het krieken van de dag omdat hij weer zin heeft in die nieuwe dag

Het is; geen Sven meer die er eindelijk van kan genieten dat zijn epilepsie is ingesteld door medicijnen

 

Het is; niet meer elke dag opstaan om brood te maken

Het is; elke dag niet meer op willen staan

Het is; nooit meer haasten omdat jullie op tijd op school moeten komen

Het is; nooit meer verhalen hoe het op school was

Het is; niet meer aan Lesley kunnen vragen of hij zijn huiswerk al af heeft

Het is; geen afspraken of logeerpartijtjes met vriendjes meer

Het is; geen lekkere stukjes meer op de zaterdagavonden

Het is; geen ontbijt meer op bed op zondag

Het is; niet meer weten wat ik moet koken omdat jullie wensen er niet meer zijn

Het is; niet meer samen spelletjes spelen

Het is; niet meer Lesley die probeert alle antwoorden uit zijn hoofd te leren zodat hij de spelletjes wint

Het is; niet meer samen languit op de bank met gezellig de kaarsjes aan een film kijken

Het is; niet meer uitleggen hoe de wereld in elkaar zit

Het is; niet meer samen aan een project van school werken of in ider geval vertellen waar jullie de informatie weg kunnen halen

Het was een stil EK

Het wordt een stil WK, voetbal was eens mijn favoriete sport, nu is het iets met een en al confrontatie en herinneringen

 

Het is; pijnlijk

Het is; niet te verwoorden

Het is; een te groot gemis

Het is; je hart door tweeën gedeeld

Het is; ongeloof

Het is; stil in huis

Het is; eenzaam al ben je niet alleen

Het is; nooit meer terug te draaien

Het is; niet echt meer kunnen en soms ook niet willen genieten

Het is; geen vlinders meer in mijn buik als ik weer eens apetrots op jullie was

Het is; een leven voor en een leven na

 

Het is; geen voetbal meer

Het is; geen skaten meer

Het is; geen darten meer

Het is; geen zwemmen meer

Het is; geen schaatsen meer

Het is; geen skelteren meer

Het is; geen drinken en chippies meer ophalen voor de buurtkinderen door Sven

Het is; niet meer het toetsenbord horen tikken omdat Lesley met zo veel mogelijk tegelijk aan het msn-en is

Het is; geen gedrum meer

Het is; nooit meer wikken of wegen of jullie al meer zelfstandig mogen doen

Het is; geen schoondochters krijgen

Het is; geen kleinkinderen krijgen

Het is; nooit zullen weten hoeveel trekjes ze van mij overgenomen zouden hebben

Het is; nooit meer van Svennie kunnen genieten als hij weer barman speelde of met de hapjes rondging

 

Het is; nooit meer toneelstukjes die ze zelf hadden verzonnen opgevoerd zien worden

Het is; nooit meer helemaal uit ons dak gaan op de Blues Brothers

Het is; nooit meer Sven, die "schijt aan de bazen" zingt als mijn baas binnen komt

Het is; nooit meer Lesley die optreedt als Robbie Williams

Het is; nooit meer Les, die weer iets nieuws had verzonnen om te gaan doen

Het is; geen kans meer voor Lesley en Sven om het voortgezet onderwijs te beleven, terwijl Lesley het daar al vanaf groep 5 over had

Het is; Sven die met meester Wiljan begonnen was aan de kinderboerderij, waarvan Sven het "hoofd" zou worden, die nu af is, waar Sven laaiend enthousiast over geweest zou zijn, maar hij nooit het "hoofd" van zal kunnen worden

 

Het is; Lesley en Sven die nog nooit zijn uit geweest

Het is; Lesley en Sven die nog nooit op een brommer, scooter of in een auto hebben gereden

Het is; Lesley en Sven die nog nooit verkering hebben gehad

Het is; Lesley en Sven die nooit een keertje hebben kunnen vrijen

Het is; Lesley en Sven die nooit hun dromen hebben kunnen najagen

Het is; Lesley en Sven die nog nooit alleen met hun vrienden op vakantie zijn geweest

Het is; Lesley en Sven die nog nooit een baan hebben gehad

Het is; Lesley en Sven die nooit kunnen gaan trouwen

Het is; Lesley en Sven die nooit zelf papa kunnen worden

Het is; Lesley en Sven die nog nooit op zichzelf hebben gewoond

Het is; iedereen heeft het recht op zijn/haar hoofd te stoten om te leren van zijn/haar fouten, ook die mogelijkheid is van hen afgenomen

 

Dromen over de toekomst hadden ze al

Lesley wilde eerst profvoetballer worden maar als dat niet zou lukken, dan advocaat maar toen ik hem uitlegde dat hij dan ook schuldige mensen moest gaan verdedigen wilde hij toch liever electriciën worden

Sven wilde barman, disc-jockey, timmerman, in een band drummen, met dieren werken, hij vond zoveel leuk, ik ben benieuwd waar hij uiteindelijk voor gekozen zou hebben

Ze waren zo jong, hadden nog niets van "het leven" meegemaakt

Rein, puur en vol onschuld, zij hebben nooit de keuze gekregen om maar iets van bovengenoemde dingen mee te kunnen maken

 

Hoeveel strijden hebben we niet samen gestreden..........

Hoeveel moeite hadden we niet met oneerlijkheid

Hoe bang zijn we niet geweest toen Svennie zo ziek werd

Hoe lief riep Lesley dan; Mam, kom gauw, Sven heeft weer een aanval

Hoe dicht dachten we eindelijk bij het geluk te zijn

20 juli zei ik tegen mijn moeder "Mam, we hebben het gered..... Nu komen er 35 goede jaren, het waren niet eens 2 volle dagen.......

 

Het is; vrienden/innen tegen komen die naar swifterbant rijden naar hun kinderen, terwijl ik naar mijn kinderen op de begraafplaats in Lelystad ga

Het is; geen zin meer hebben om op te staan

Het is; geen doel meer hebben in je leven

Het is; toch door moeten gaan omdat je nu eenmaal ademt

Het is; ongeloof dat de veroorzaker ondanks alle bewijzen en getuigen toch blijft ontkennen

Het is; stil in jullie slaapkamers als ik daar binnenloop

Het is; zoveel mogelijk afspraken die wij hebben gemaakt met jullie toch proberen te realiseren

Het is; vaak moelijk om foto's van jullie te bekijken uit de tijd dat we nog gelukkig waren

Het is; elke herinnering heel erg koesteren

Het is; bang zijn dat ik ook maar iets over Lesley of Sven vergeet

 

Het is; blij willen blijven voor anderen die deze vreugde wel mee mogen maken

Het is; een hekel aan de weg hebben, vroeger een vriend, nu een vijand

Het is; proberen anderen niet mee te slepen in jouw inmense verdriet

Het is; zo belangrijk om steeds weer met Lesley en Sven bezig te zijn

Het is; afspraken die Bennie en ik nooit kunnen nakomen

Het is; gezamelijke dromen die nooit zullen uitkomen

Het is; je steeds afvragen hoe jullie er nu uit zouden zien

Het is; je steeds afvragen hoe groot jullie nu zouden zijn geweest

Het is; je steeds afvragen of we nog steeds maatjes zouden zijn geweest

Het is; niet weten hoe jullie visie op het leven nu zou zijn

Het is; zoveel nieuwe herinneringen niet meer kunnen maken

 

Het is; steeds leeftijdsgenootjes van jullie zien lopen, spelen, fietsen en voetballen

Het is; niet meer samen in de tuin werken, samen koken en al die andere dingen

Het is; niet meer naar pretparken, zwembaden en al die andere leuke dingen

Het is; niet meer horen "Mam, hoe vond je mij vandaag? En als ik dan tegen Les zei dat hij weer heel goed had gevoetbald, gaf hij als antwoord: ach mam, dat zeg je omdat je mijn moeder bent

Het is; zo belangrijk om vrienden om je heen te hebben

Het is; niet meer naar Sven roepen dat hij zijn raam dicht moet doen, omdat de hele buurt hem anders kan horen drummen

Het is; geen vraag meer van Sven of hij zijn vriendje naar huis mag sturen omdat hij later die dag met een ander vriendje had afgesproken

 

Het is; een gevecht dat je nooit zult winnen

Het is; een eenzaamheid dat je nooit zult overwinnen

Het is; een gemis dat steeds meer pijn doet

Het is; een vragenreeks dat alleen maar oploopt

Het is; soms moeilijk om nog een tevreden mens te worden

Het is; niet meer kunnen slapen

Het is; nachtmerries hebben, maar dan nog net Lesley en Sven kunnen redden en als je dan wakker wordt blijkt dat de werkelijkheid nog erger is dan de nachtmerrie

Het is; niet meer uit je woorden kunnen komen

Het is; elke dag lichamelijke pijn, dat in het niet valt bij de geestelijke pijn

 

Het is; onbegrip hoe iemand niet eens een verkeersbord leest

Het is; onbegrip dat iemand niet eens naar links kijkt terwijl hij een voorrangsweg over wil steken

Het is onbegrip; dat ik hem vanuit de verte wel zag, de auto met de kleur van de polderblindheid, terwijl ik tegen de zon in keek, terwijl hij ons kon zien omdat wij in een blauwe auto reden

Het is onbegrip; hoe iemand nog even voor een trekker langs wil glippen

Het is onbegrip; hoe iemand op een weg rijd voor bestemmingsverkeer, terwijl het dat niet is en dan ook nog even over wil steken naar de volgende weg voor bestemmingsverkeer en hij het daar ook niet is

 

Hoe vaak heb ik jullie niet gewaarschuwd om geen snoep of speelgoed aan te nemen van vreemde mensen

Hoe vaak heb ik jullie niet gewaarschuwd om niet met vreemde mensen mee te gaan

Hoe vaak heb ik jullie niet verteld om eerlijk te zijn, heb ik jullie beloond omdat jullie eerlijk waren

Hoe kan, iemand anders dan zo liegen en daarvoor beloond worden

Hoe vaak, heb ik jullie uitgelegd, dat jullie goed moesten uitkijken in het verkeer

Hoe vaak, kwam Lesley niet ietsje later thuis en zei hij; Mam, ik weet dat ik te laat ben maar....

Hoe vaak, was ik bang, dat jullie iets was overkomen, wanneer jullie iets te laat thuis kwamen

 

Altijd heb ik geprobeerd jullie te beschermen. Het is mij niet gelukt.

Duizenden vragen spoken dagelijks door mijjn hoofd.

Was het stoplicht maar rood geweest....

Waren we maar later van het strand weggegaan....

Had ik maar te hard gereden...

Had ik maar niet geprobeerd om uit te wijken en gewoon op hem ingereden.....

Dit doe je niet uit instinct, je wilt proberen om een aanrijding te vermijden, met als gevolg dat ik hierdoor jullie niet heb kunnen redden

Ik zal nooit weten wat er gebeurd zou zijn als ik wel gewoon op die auto was ingereden, niet had geprobeerd om de aanrijding te vermijden, zouden Les en Sven er dan nog wel zijn geweest?

Elke dag razen die vragen door mijn hoofd.

Mijn instinct om Lesley en Sven te beschermen heeft gefaald.

Door te proberen om een ongeluk te vermijden zijn mijn kinderen, die mij het liefst zijn op deze wereld, van ons afgenomen.

 

Het zijn, 2 onschuldige kinderen, die nog een heel leven voor zich hadden, die het erg naar hun zin hadden in dit leven, die door deze roekeloosheid hun toekomst verloren hebben.

Het zijn honderden mensen, die tijdelijk of voor een lange tijd, hun levens niet meer kunnen leven zoals voor het ongeluk omdat ook zij het verlies van Lesley en Sven met hen meedragen.

 

Het zijn lege slaapkamers, een huis zonder sfeer, een gedenkteken aan de Wisentweg, het graf waar we onze kanjers naartoe moesten brengen, alleen maar omdat.........................

 

 

 

 

 

 

 

 

© All Rights Reserved

Stichting Lesley en Sven Boerebach