Gedichten

Stichting Lesley en Sven Boerebach

Lesley Sven

 

 

 

s avonds in het donker

dan kijk ik naar de maan

 

dan zie ik tussen alle sterren

jullie sterretjes staan

 

het zijn de allermooiste

ze geven het mooiste licht

 

en als ik heel goed kijk

dan zie ik jullie gezicht

 

ik fluister dan naar boven

hoeveel ik jullie mis

 

mijn liefdes van mijn leven

ook als het donker is

 

 

Ik hou van jullie!

 

Vier jaren, de tijd is voorbijgevlogen

Vier jaren, de tijd heeft stilgestaan

 

Vier jaren, ’t is als gisteren

Vier jaren, vol ongeloof, pijn en verdriet

 

Vier jaren, het gevoel van eenzaamheid

Vier jaren, veel steun en toch zo alleen

 

Vier jaren, je volzuigend met herinneringen

Vier jaren, zonder kroelen, kussen en zeggen

“Ik hou van jullie”

 

Maar in gedachten heb ik deze woorden het afgelopen

vier jaar al een miljoen keer tegen jullie gezegd

 

NU?

 

Leeg, zonder woorden, een tiende gevoel

’t Was vol, met veel woorden, met een vast doel

 

Zo druk, gezellig en altijd vol leven

Graag, Back to the Future, 1 seconde weer opnieuw beleven

 

Dan zouden we nu nog samen zijn en dit grote verdriet niet kennen

Jullie op het voortgezet onderwijs, vele vrienden een hele bende

 

Vriendinnetjes, sterke verhalen, drummen en voetballen

Lekker thuis keihard met liedjes meelallen

 

Nu, een ander leven, een andere wereld, zo leeg en zo koud

Want ik mis jullie, de belangrijkste personen waar ik zoveel van houd

 

 

 

Doorgaan

 

Je moet door…….

Ik weet het……..

Ze zeggen het me……..

Waarom? Waarvoor?

 

Ja, toch moet je door

 

Je moet doelen stellen

Lachen is niet verplicht

Ademen wel…..

 

De tijd tikt door

Ik sta stil…….

Ik kan niet wachten

Tot we weer samen zijn

 

 

Liever een kort leven met jullie

Dan jullie nooit hebben mogen leren kennen

 

 

 

Vroeger….

 

Wat voelden dingen belangrijk

Wat waren dingen belangrijk

 

 

Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

Wat heb ik de afgelopen vier jaar weinig geleefd

 

 

 

Weerzien

 

Eens zien wij elkaar weer

Vallen wij elkaar lachend in de armen

 

Wat zullen jullie mij veel te vertellen hebben

Zoveel beleefd en zoveel geleerd

 

Alles gezien wat wij hier beneden deden

Gezien wat voor een fouten wij hier steeds maken

 

Straks, ja straks zullen jullie mijn zoons en mijn leraren zijn

 

 

 

Respect

 

Respect voor elkaar

Voor mensen

Voor dieren

Voor planten

Ja, voor alles dat leeft

 

Moeilijk hé, respect hebben!

 

 

 

Droom

 

Wat gewoon leek, lijkt nu wel een droom

Kinderen, ze liefde geven en ze alles leren……

 

Ze gaan naar school, gaan uit en krijgen een vriendin

Vinden een baan, gaan op zichzelf en stichten een gezin

 

Wij later Opa en Oma en de kleinkinderen lekker verwennen

Naar een pretpark, lol maken, een dagje gaan zwemmen

 

Jeeh, wat zijn we trots, wat voelen we ons happy

Nu is de droom verandert in een grote nachtmerrie

 

 

 

Les en Zorro

Sven en Misty

 

 

Veel vragen rijzen steeds in mijn hoofd

Hoe gaat het met jullie?

Zijn jullie nu gelukkig?

Hebben jullie veel bekenden gezien?

Werken jullie daar ook?

Is het er zo mooi als ze zeggen?

Zijn de mensen echt lief voor elkaar?

 

Missen jullie ons ook?

 

Nu het rouwrumoer rondom jullie is verstomd

de stoet voorbij is - de schuifelende voeten.

Nu voel ik dat er een diepe stilte komt

en in die stilte zal ik jullie ontmoeten.

En telkens weer zal ik jullie tegenkomen

We zeggen veels te gauw: Het is voorbij.

Hij heeft alleen jullie lichamen genomen,

niet wie jullie waren of wat èèn van jullie zei.

Ik zal nog altijd grapjes met jullie maken

we zullen samen wandelen gaan.

Nu jullie mijn handen niet meer aan kunnen raken

raken jullie mijn hart nog duidelijker aan.

 

 

 

 

Ik heb net een heel erg mooi en lief gedicht van Robin op mijn mail binnengekregen. Hij heeft het zelf geschreven en ik wil het graag met jullie delen;

 

ik heb dit gedichtje geschreven voor jullie:

 

dit verdien je niet,

waarom maken juist jullie dit mee.

het is net een droevig lied,

maar niemand zingt mee.

niemand kan het,

iedereen is verdrietig.

 

na het trainen de ballen in het net,

ze hebben weer gevoetbald en niet zomaar nee, eerwaardig.

ze hebben hun stinkende best gedaan,

nee meer kon echt niet.

het is weer tijd we moeten weer gaan,

het liefst vroeg ik of ze me hier liet.

om de heletijd te blijven voetballen,

verdedigen maar ook aanvallen.

 

nu kan het niet meer,

niemand wil dit.

en het doet me zeer,

het is alsof ik vastzit.

ik kan niet meer verder,

maar ik wil het wel.

maar toch ben ik dapperder,

dit was mijn laatste duel.

het is ontroerend,

ik wens jullie veel sterkte.

het is hartroerend,

het is alsof iedereen het merkte.

 

dit is mijn gedicht, Robin

 

 

 

Doof nu het licht en sluit jullie ogen

 

En vergeet de strijd

 

Jullie leven hier is omgevlogen

 

Maar jullie liefde blijft

 

Maar waar jullie gaan zijn zon en maan gelijk

 

De kleinste bloem is daar als de hoogste eik

 

En alle koningen en kinderen zijn daar gelijk

 

Laat nu die laatste droom maar komen

 

En wees niet meer bang

 

Jullie nacht van vrede is gekomen

 

Na een leven kort of lang

 

En waar jullie gaan daar is geen haat of pijn

 

Het heetste vuur wordt dat als van een kaars zo klein

 

Zoals de zon schijnt na de regen

 

Zo zal het zijn

 

En waar jullie gaan daar zullen vriend en vijand samen gaan

 

Wat stof is zal tot stof vergaan

 

En elke storm komt weer tot rust daar

 

Zo zal het gaan

 

En waar jullie gaan laat ik mijn hart en ziel met jullie meegaan

 

Jullie taak op aarde is voldaan

 

Zoals jullie waren in alle liefde

 

Zo zijn jullie gegaan

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

Ik heb gewoon net als vroeger gedaan

 

Jullie moesten eens weten hoe het leven gewoon is doorgegaan

 

Niets is veranderd, maar alles is anders

 

Jullie moesten eens weten wat een leegte jullie achterlieten

 

Waarom moest ik leven en waarom jullie niet

 

Hoe gaat het vandaag in niemandsland

 

Zien jullie ons staan in de mist, in de zon

 

Waarom moesten jullie naar niemandsland

 

Genieten jullie nog steeds zoals alleen jullie dat konden

 

Wat doen jullie in niemandsland

 

Wachten jullie op mij in niemandsland

 

Jullie moesten eens weten hoe mooi onze tuin bloeit

 

Terwijl iedereen zo klaagt dat het weer niet opklaart

 

Dat de post weer te laat is

 

De hond verhaart, de benzine te duur en het eten niet gaar is

 

Er niets op tv is en het leven zo zwaar is

 

Jullie moesten eens weten wat een onzin jullie achterlieten

 

Waarom mogen zij leven en waarom jullie niet

 

Hoe gaat het vandaag in niemandsland

 

Zien jullie ons staan in de mist, in de zon

 

Wat doen jullie in niemandsland

 

Genieten jullie nog steeds zoals alleen jullie dat konden

 

Wat doen jullie in niemandsland

 

Wachten jullie op mij in niemandsland

 

Doodgaan is niet eerlijk weet je

 

Zo maar weg gaan zonder een teken

 

Doodgaan is niet eerlijk weet je

 

Zo maar weg gaan en dan nooit meer een teken

 

Hoe gaat het vandaag in niemandsland

 

Zien jullie ons staan in de mist, in de zon

 

Waarom moesten jullie naar niemandsland

 

Wachten jullie op mij in niemandsland

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

Niet de eenzaamheid

 

Het alleen zijn

 

Ach ik ken het en ik ben eraan gewend

 

De schaamte om mijn tranen

 

Ik heb het allemaal gehad

 

Nu de nachten nog

 

Zonder einde

 

Maan en sterren

 

Aan de hemel

 

Zijn het tekens

 

Weten jullie wie er wat bedoelt

 

En de wind waait uit het zuiden

 

Dus jullie hebben hem al gevoeld

 

Nu de nachten nog

 

Zonder einde

 

(En de waarheid) Oh de waarheid is ik mis jullie als een gek

 

Overdag ben ik sterk maar oh ik haat dat koude bed

 

(Geen geheimen) Want geheimen, ach ik wou dat ik ze had

 

Dat weten jullie best

 

Denken zal ik weggaan

 

Alles laten en vergeten wat ik voel

 

Met de wind mee

 

Naar het noorden

 

De dagen lang en zonder doel

 

Nu de dagen nog

 

Zonder einde

 

(Nooit meer) Nooit meer die droom, ze zullen wel komen

 

Het is en blijft verloren tijd

 

(Steeds weer) Steeds weer en weer een feit als feit genomen

 

De zekerheid

 

Ik ben jullie kwijt

 

Nu de dagen nog

 

Zonder einde

 

In hun kast nog steeds hun kleren

 

En hun bed al opgemaakt

 

Wacht nog steeds als andere keren

 

Tot jullie hoofd het kussen raakt

© All Rights Reserved

Stichting Lesley en Sven Boerebach